Treść sekretu:
Ciężko mi jest o tym pisać nawet teraz, kiedy jestem osobą anonimową, ale czuję, że muszę to powiedzieć, nawet w taki dziwny sposób, ale muszę. Nikomu o tym nie mówiłem i zawsze było to tajemnicą. Otóż mój ojciec jest alkoholikiem, pije od kąt tylko pamiętam. Zrujnował tym całą rodzinę. Wprowadził nas w długi, stracił prawo jazdy, ale najgorsze jest to, że zniszczył życie każdego członka mojej rodziny. Mama cały czas się denerwuje i myśli tylko o tym, czy "on" znowu przyjdzie do domu nawalony i będzie się o coś awanturował. Starsze rodzeństwo uciekło z domu (studia). No, a ja na to wszystko muszę patrzeć każdego dnia: Jak stary przychodzi uwalony w trupa, awanturuje się itd. Teraz, kiedy jestem starszy, boi się trochę mnie, ale kiedy byłem mniejszy to nie miał żadnych oporów, żeby nazywać mnie od h.., k... itp. Czasem nawet mnie bił (o czym nigdy nie mówiłem nawet mamie). Raz zdarzyło się jak byłem mały, że zachorowałem i musiałem brać antybiotyki w tabletkach. Niestety nie mogłem ich przełknąć, przez co mój "tata" zirytowany ty, że nie chcę ich wsiąść zaczął na mnie krzyczeć, potem uderzył i... ugryzł w rękę:( Wszystko to pamiętam jak przez mgłę, ale wiem dobrze, że takie wydarzenie miało miejsce i nie jest to żadne urojenie. Takich sytuacji było znacznie więcej. Jest jeszcze jedna sytuacja, o której chciałbym opowiedzieć: zdarzyło się to chyba ze 3x. Mój "ojciec" miał padaczkę alkoholową i zaczynał dusić się swoimi wymiocinami, a ja... pomogłem mu. Wiem, że gdybym tego nie zrobił umarłby przez udyszenie. Najgorsze w tym jest to, że on nawet nie powiedział "dziękuje", tylko nadal "robił swoje":( Przez to nikogo nigdy nie zapraszałem do siebie, rzadko wychodziłem z domu, bo bałem się tego, co mogę zastać po powrocie z np.: spotkania z kolegami. Cały czas żyłem i żyje w strachu, czy aby mu nie odbije i nie zrobi komuś krzywdy:( Najbardziej bolesne jest to, że nie mam w nikim oparcia, od zawsze musiałem zachowywać się doroślej od rówieśników, przez co byłem zawsze z boku i niestety tak mi pozostało do dzisiaj. Niektórzy mówią mi, że filozofuję, ale żadna z tych osób nie wie, że praktycznie zawsze musiałem sobie radzić sam z własnymi problemami, nigdy z nikogo nie mogłem (a nawet nie chciałem) prosić o radę. Do wszystkiego musiałem mieć "filozoficzne" podejście, wszystko musiałem sam przemyśleć, przeanalizować, bo wiedziałem, że jak popełnię jakiś błąd to mogłoby to mnie wiele kosztować itd., itd. W taki sposób stałem się samotnym dziwolągiem, który stracił całe swoje dzieciństwo przez jakiegoś człowieka, który dał mi życie chyba tylko po to alby zamienić je w męczarnie i piekło:(