Treść sekretu:
Nie mam przyjaciół. Bliższe związki mnie przerastają. Nigdy nie miałem dziewczyny, nie zamierzam mieć. Jestem prawie pełnoletni. Znajomi, ci bliżsi ze szkoły, ci dalsi z otoczenia, dziwnie się na mnie patrzą. Zazdroszczę im swojego prywatnego życia, choć nigdy nie daje tego po sobie poznać. Moich kolegów jestem w stanie policzyć na palcach jednej ręki. Koleżanek tak samo. Każde "bliższe" znajomości, które próbują zawszeć moi rówieśnicy, odpycham, wręcz uciekam od tego. Nikt do mnie nie dzwoni od tak, by pogadać, a tylko w kwestii szkoły lub wykorzystania mnie. Akceptuję siebie, nie mam depresji, aczkolwiek czuję się najlepiej będąc w swoim towarzystwie, jestem otwarty na innych, ale to właściwie wszystko.. Komputer, tv, książki, muzyka to wszystko co mi potrzebne do szczęścia. Boję się jednak samotności do końca życia. Boję się odrzucenia, znam wiele przypadków nieszczęśliwej miłości, czy nawet trwałego rozpadu przyjaźni po kilkunastu latach. Nie wiem czy sobie z tym poradzę. Dodam szczerze, że to nie jest, jakby to powiedział psycholog, burza hormonów czy przejściowy stan depresyjny jak u każdego nastolatka. Myślę, że już dawno dojrzałem, na świat patrzę krytycznie i poważnie, aczkolwiek ludzi wokół siebie traktuję tak obco jak nieznajomych. Pod wartą mojego egoizmu i zaufania w sobie, płakało przeze mnie wiele osób. Dziewczyna, która wg mnie była tylko kumpelą, chciała czegoś więcej. Kiedy dałem jej do zrozumienia, że nie szukam miłości, znienawidziła mnie. Przeze mnie załamała się inna dziewczyna, kompletnie odtrącona przez klasę, sądząc, że ma we mnie przyjaciela. Jestem szczery do bólu i to niestety na czasem smutne dla innych konsekwencje. Czasem myślę, że beze mnie ludzie, których znam, żyliby lepiej.