Treść historii:
Ja kiedyś nie miałam problemów ze znajomymi i przyjaciółmi. Miałam dwie przyjaciółki i mnóstwo znajomych. Wszystko zmieniło się, gdy poszłam do gimnazjum. Rodzice wysłali mnie do szkoły w, której nikogo nie znałam. Większość osób zapisała się do szkoły z przyjaciółką, albo chociaż z koleżanką. Było im łatwiej się otworzyć przed innymi, jak to mówią...razem raźniej. Stworzyły się grupki: 2 przyjaciółki + 3 inne przyjaciółki...itp. Jako, że wcześniej miałam tylu znajomych, byłam wstrząśnięta tym, że teraz jestem na uboczu. Zamknęłam się z lekka w sobie i po miesiącu rodzice zgodzili się przepisać mnie do szkoły w której były moje 2 przyjaciółki. Niestety do innej klasy. Znowu wylądowałam sama w obcej klasie i na dodatek jako ,,nowa". Na przerwach czasem widywałam się z przyjaciółkami, ale jako, że one były we dwie, załapały kontakt z dziewczynami ze swojej klasy. Ja nadal czułam się samotnie. Teraz jestem w LO, chodze do klasy z jedną z owych przyjaciółek...ale nasz kontakt nie jest taki jak kiedyś. Trzymamy się razem, ale nie czuję się przy niej całkiem swobodnie. Na dodatek osoby z mojej klasy skupiają się na piciu, paleniu i imprezowaniu. Ja taka nie jestem, więc myślę, że w głębi duszy mają mnie za sztywniaka. Gdzie się podziało lubienie osób za ich poczucie humoru? za wsparcie? Chodzenie na pizze? do parku? Gdyby nie to, że mam cudownego chłopaka i jako taki kontakt z tymi 2 ,,przyjaciółkami" (teraz...koleżankami) to chyba bym musiała siedzieć całe dnie w domu.

Wyświetleń: 247