Treść historii:
Moim największym problemem jest nieśmiałość. Konsekwencją tej cechy jest brak przyjaciół, znajomych. Jestem jedynaczką. Całe dnie spędzam w domu odcięta od świata. Mam jednak chłopaka, któremu działam na nerwy. Ciągle mi mówi, żebym dała mu spokój. Tak, wiem upierdliwa jestem i potrzebuje rozmowy, wygadać się. Lubie rozmawiać. Ale nie mam nikogo kto by mnie słuchał. Wciąż uważam się za gorszą, nudną dziewczyne. Gdy jestem w towarzystwie mojego chłopaka i zaczynam coś opowiadać natychmiast ktoś mi przerywa i wtrąca swoją całkiem inną gadkę. to jest żenujące. chodze do liceum, tam każdy ma swoją psiapsiółkę, z którą sie trzyma. wkurzają mnie zresztą takie grupki: odezwiesz się to wypinają się tyłkami. Nikt się nigdy nie śmieje z moich żartów. Kiedyś miałam koleżankę, myślałam, że to coś poważnego, ale wystarczył miesiąc wakacji, żeby nieodzywała się do mnie przez najbliższe lata życia. Teraz darzy przyjaźnią inną dziewczyne, z którą sie przytulają na przywitanie, całują w policzek. Nie wiem czy tego właśnie mi brakuje - przyjaźni, ale dobrze jest mieć kogoś z kim można pogadać o bólach menstruacyjnych, problemach z chłopakiem. Nie chodze do parku, na imprezy, do kina, na zakupy, nie oglądam filmów na kompie - nie mam z kim. Wiem, że powinnam wyjść do ludzi, zrobić pierwszy krok. brak mi wytrwałości przed odrzuceniem, które zawsze następuje, po którym opłakuje swoją inność. Nie rozumiem świata. Wszyscy patrzą na wygląd zewnętrzny, ładną twarz, na modne ubranie, które dodają odwagi i przebojowości. Już się przyzwyczaiłam do obecnego stanu, jednak nie mogę zaakceptować siebie. Wiem, że należe do tych brzydszych i pewnych rzeczy nie da się zmienić. chciałabym nie być powietrzem, chciałabym, żeby ktoś mnie wysłuchał..

Wyświetleń: 1485