Treść historii:
Nie sądziłem, że marihuana może uzależniać. Wiele się naczytałem o alkoholu, papierosach i twardych narkotykach, które faktycznie uzależniają. Marihuana zawsze była dla mnie przyjemną rozrywką, w której dopatrywałem się jakiś leczniczych właściwości. Dobrze się czułem jak paliłem i nie przewidywałem tego, że któregoś dnia zabrnę za daleko. Zacząłem palić w gimnazjum. Miałem 14 lat. Na pierwszego jointa poszedłem do kolegi do domu. Był czerwiec. Końcówka szkoły, piękna letnia pogoda. Mieliśmy robić ciasto na angielski. Zaproponował, że mnie upali. Za bardzo nie byłem przekonany, ale nie miałem nic do stracenia. Stwierdziłem, że spróbuję. Na początku nic nie czułem, ale później doświadczyłem całej mocy i potęgi marihuany. Było wspaniale. Świat wyglądał pięknie, dźwięki brzmiały cudownie, a jedzenie smakowało wyśmienicie. Do tego ciągły i przyjemnych śmiech. To było naprawdę pozytywne doświadczenie i chciałem powtarzać je jak najczęściej. Zaczęło się ciągłe palenie. Korzystałem z każdej możliwej okazji aby przypalić. Szybko wkręciłem się w środowisko palaczy i spędzałem z nimi całe dnie. Każde pieniądze, które dostawałem od rodziców, wydawałem na zioło. Bywały dni, kiedy od rana do wieczora chodziłem spalony. Im częściej trzymał mnie stan marihuanowego upalenia, tym więcej wynosiłem z samej fazy. W pewnej chwili przestały mi wystarczać poprzednie dawki. Zauważyłem, że aby bawić się tak samo dobrze jak kiedyś, musiałem zamiast jednej lufki, wypalić 3-4. Koszta się zwiększały, a ja kombinowałem hajs z każdej możliwej strony. Sprzedawałem, co mogłem, brałem coraz więcej od rodziców. Kilka razy oszukałem ich na kosztach wycieczki klasowej, albo wakacyjnego kieszonkowego. Moi znajomi odwrócili się ode mnie, ponieważ za cholerę nie mogliśmy się dogadać. Wszyscy żyli w jakimś innym świecie. Ja miałem swój, w którym dominowała marihuana i nowi znajomi tak samo jak ja chodzący spaleni każdego dnia. Minęło kilka lat, gimnazjum, liceum. Zaczęły się studia. Wtedy zauważyłem pierwsze poważne objawy ciągłego palenia. Nie mogłem się skupić. Nic mi nie wchodziło do głowy. Nauka była bolączką, którą po paru minutach sobie odpuszczałem, ponieważ po godzinie nie pamiętałem niczego, czego chciałem się nauczyć. Kilka razy próbowałem przypalić i usiąść z jakąś książką i nawet wchodziło, ale następnego dnia nic już nie pamiętałem. Do tego dochodziła całkowita niemożność dogadania się z ludźmi. W ogóle nie próbowałem z nimi rozmawiać na trzeźwo, ponieważ wtedy nie mogłem odezwać się ani słowem. Praktycznie przestałem mówić. Rozmawiałem tylko z moimi znajomymi palaczami. Natomiast po spaleniu wolałem cieszyć się stanem, niż gadać z nimi wszystkimi. Pamiętam, że kolejnym dziwnym objawem było poranne wstawanie i czucie się dziwnie. Świat był jakiś taki suchy, obcy, nienaturalny. Bałem się go. Nie wiedziałem, co mam ze sobą zrobić, kiedy bezcelowo kręciłem się po mieszkaniu. Wiem, że gdybym wyszedł na ulicę to mógłbym już nie wrócić. Musiałem przypalić, aby poczuć się z powrotem normalnie. Jeśli zwiększałem dawki to było ok i miałem fazy, ale już nie tak mocne jak na początku. Bardziej wyluzowane, delikatniejsze i mniej mnie w nich zadziwiało. Nigdy nie zrobiłem przerwy dłuższej niż 2 tygodnie. Dziś jestem na III roku studiów, udało mi się jakoś przepchnąć samego siebie przez te wszystkie lata. Palę codziennie, nic się nie zmieniło. Nawet teraz jestem spalony i znów wszystko jest dobrze. Tylko, że jak jutro rano wstanę, to znów będę miał te głupie rozkminki, że chyba coś tu nie gra. Czy ktoś z was był lub jest w podobnej sytuacji? Z jednej strony lubię palenie, ale z drugiej zaczyna mnie to powoli męczyć i chciałbym już z tym skończyć, a nie wiem jak. Co byście zrobili na moim miejscu?

Wyświetleń: 22308