Treść historii:
Cześć. Studiuję na Uniwersytecie Warszawskim. Mam 24 lata i jestem na IV roku. W tym semestrze mamy nowe ćwiczenia z młodą, 27 letnią magister. Już od początku nikomu nie pasowała. W bardzo dziwny sposób prowadziła pierwsza dwa zajęcia. Dużo opowiadała o sobie i zmuszała nas do tego samego. Szczerze mówiąc nikt nie miał na to ochoty. Czemu miało to służyć? Przecież i tak nic z tego nie zapamiętała. Sama mówiła nie na temat. Miałem wrażenie, że pomyliłem zajęcia. Oświadczyła, że ma tyle i tyle lat, że studiowała na tym samym wydziale, co my i że interesuje się jakimiś statystykami języka, które nikogo nie obchodzą. Najlepsze, jak wszyscy znudzeni zajęli się czymś innym, a ona wypaliła, że jak ma problem to lubi sobie pójść do więzienia. No i się zaczęło... że niby więzienie to dla niej najlepsze miejsce pod słońcem. Wprost uwielbia tam chodzić, przebywać i rozmawiać z więźniami. To daje jej wewnętrzną siłę i ładuje pozytywną energią. Zwątpiłem, i myślę, że wszyscy inni również, w momencie, kiedy usłyszeliśmy, że jak jej się nie układa w życiu to idzie się przespać do celi z więźniami i na drugi dzień wszystko jest już w porządku... Niestety nasze obawy okazały się słuszne. Ćwiczenia prowadzi w sposób urągający każdemu studentowi. Ciągłe sprawdzanie listy obecności. Groźby pod adresem nieobecnych bądź nieprzygotowanych. Wymuszanie na ludziach aktywności w zajęciach i wypowiadanie się na jakieś kosmiczne tematy, o których nikt poza panią magister nic nie wie. I oczywiście przygotowywanie tekstów na tematy typu „Pomysł”, lub „Droga”, które nie dość, że trudne to nigdy nie satysfakcjonują pani nauczycielki. Świadomie nazwałem ją nauczycielką, ponieważ mając 24 lata, kiedy kończę studia, a wszyscy traktują mnie jak osobę dorosłą, u niej znów czuję się jak dziecko w podstawówce.

Wyświetleń: 319