Treść historii:
No więc niedawno, niedawno? dzień przed wycieczką czy dwa dni o ile się nie mylę 5.05.09r. (wycieczka 6.05 ) Poszłam do Psychiatry, dosyć dobrego psychiatry. Byłam tam z mamą, początek był akurat dosyć nie tegesowaty bo Profesorek nie znał mnie ( a miał moje dane przed sobą! ) powinien się z nimi zapoznać ale to szczegó. Zadawał mi różne pytania, czasem opowiadałam coś, czasem się mama wtrącała. Myślałam że jestem ,,Inna'' czyli ,,Dziwadło''. Zawsze sobie tłumaczyłam ,,Mam ADHD jestem gorsza od tych co tego schorzenia? nie mają''. Jednak usłyszałam co innego
- no, no.. masz depresję. powiedział krótko, nie wiedziałam że do tego dojdzie. Zawsze byłam ponurakiem, chodziłam własnymi drogami, rządziłam swoim losem. Myślałam że każde dziecko takie jest, samodziele i wogóle, ale ja przekroczyłam swoje granice.
Moja postawa zaczęła rozwijać się jak ja sobie tego życzyłam, rodzice nie mieli na mnie wpływu.
Żyłam ze świadomością ,,Dziecko jest samodzielne, samo się powinno rozwijać'' tak też mówili Psycholodzy, tyle że ,,samodzielnie'' nie znaczy połowe życia.
I tak dowiedziałam się że z jednej strony wyszło mi to na dobre ,,samodzielność, odwaga i siła'' a z drugiej strony ,,zmarnowałam się''.
Czemu zmarnowałam? No sama nie wiem, może dlatego że nie chciałam aby rodzice byli dla mnie ,,ciepli'' jak ,,kluseczki''.
Podchodziłam poważnie do życia, za poważnie.
Ingerowałam w sprawy dorosłych, czasem nie świadomie - ale to chyba było nie uniknione.
To wszysko z biegiem czasu nabiera sens, dowiaduje się coraz więcej o sobie.
Moja osoba dla mnie jest bardzo ciekawa.
No bo pomyś, jak człowiek mógłby powiedzieć ,,ciekawie się sobą'' albo ,,jestem ciekaw siebie''?
Tak, to bardzo dziwne ale ja jestem Inna potrafie sobie zadać skomplikowane pytanie i z upływem kilku lat, potrafie śmiało na nie odpowiedzieć.
Lat ubywa, czas biegnie a senund życia coraz to mniej..
Dorosłam a raczej dorastam, pogrążona w cierpieniu.
Ta depresja mnie niszczy, nie uwarzałam że mam depresję, nawet bym po sobie się tego nie spodziewała.
Teraz ,,za karę'' musze brać leki, nie chce brać i się buntuje.
Moje zdanie też jest ważne jednak oni zmusili mnie do tego.
Oni? kto ,,Oni''? Ano moi rodzice.
Ojciec leży w szpitalu jednak mimo tego rządzi mnąco mam robić i jak robić.
Nie, ja się buntuje mam swoje życie.
To absuld zmuszać dziecko do leków chyba uspokajających, ja sama się z tego wyciągne!
Wiem, nie mam siły.. nie dam rady..
ALe jednak spróbuje, póki nadzieja jest we mnie, marzenia oraz chęć do posiadania nowych doświadczeń..

Ja Nee...

Wyświetleń: 405