Treść historii:
Mój piesek nazywał się Ares. Pamiętam, że od zawsze był z nami. Rodzice przygarnęli go jak był jeszcze małym szczeniaczkiem. Podobno znaleźli go na osiedlu w zimie. Przybłąkała się do nich taka mała, puchata kuleczka. Nie mieli serce jej zostawić.

Ares, bo tak nazywał się mój piesek, był najbliższą mi istotą. Bardzo go kochałam. Uwielbiałam się z nim bawić, rzucać mu piłeczkę, wyprowadzać na spacery. Radość w jego oczach była moją radością. On w podzięce sypiał w moim łóżeczku, kład mi się w nogach, często całował i wyczekiwał pod drzwiami jak tylko wrócę do domu. Od małego zawsze się mną opiekował.

Niestety jak miałam 19 lat to mój piesek zdechł. Żył bardzo długo i wszyscy zdążyli się do niego bardzo mocno przyzwyczaić. Moje przywiązanie było ogromne, dlatego śmierć mojego Areska przeżyłam jak nic innego. Zawsze miałam mnóstwo problemów, ale to wydarzenie wstrząsnęło mną tak, że na kilka miesięcy popadłam w apatię. Miałam jeszcze mniej siły do walki z życiem i ludźmi. Jedyna, najbliższa mi istota którą kochałam nad życie i nie wyobrażałam go sobie bez niego, odeszła, a ja nie mogłam nic zrobić.

Do dziś zdarza się, że śni mi się mój mały, puchaty Aresik z mądrymi i kochającymi oczami.

Ares, kocham Cię!

Wyświetleń: 474