Treść historii:
Do tej pory miewam w nocy koszmary. Gdy przyjeżdżam do rodzinnego domu, boję się też spać w zupełnej ciemności. Mam niesamowicie wybujałą wyobraźnię i potrafię tak się nakręcić, że oka potem nie mogę zmrużyć, bo co chwilę zapalam lampkę, sprawdzając, czy kogoś przypadkiem w pokoju nie ma. Wiem, to w pewien sposób dziecinne, pracuję nad tym ;p W dzieciństwie przez bardzo długi czas miałam koszmary, w których pojawiała się Pennywise albo Chucky. Brr. Wszystko jest dobrze, dopóki nie uruchamiam wyobraźni: potrafię bez problemu przejść przez ciemny las, wracając do domu, ale tylko do momentu, gdy nie zacznę sobie wyobrażać, że np. ktoś za drzewem stoi albo coś czai się wkrzakach. Wtedy koniec, siadam rozdygotana na drodze i dzwonię po kogoś, żeby po mnie przyjechał ;p Albo co sił w nogach spieprzam do domu ;]

Wyświetleń: 482