Treść historii:
Strasznie boję się tańczyć. Jest to moja największa zmora i paranoja, która podczas niejednej imprezy nie daje mi żyć. Wychowywałem się na heavy metalowej i rockowej muzyce. Wszystkie imprezy to było skakanie i machanie włosami. Myślę, że poszedłem w tym kierunku, bo nigdy tak naprawdę nie lubiłem tańczyć. Nie dość, że nie lubiłem, to jeszcze nie umiałem. Źle się z tym czułem. Krępowałem się swoich ruchów i sztywności. Na balach w podstawówce, balach gimnazjalnych, czy studniówce jako jedna z niewielu osób siedziałem na krześle. Kilka razy w życiu dziewczyny próbowały mnie wyciągnąć, ale nigdy się nie zgodziłem. Było mi głupio. Miałem żal do siebie i do nich. Do siebie za to, że chciałem, a jednak nie mogłem się przełamać. Do nich o to, że w ogóle mnie poprosiły, a potem zaczęły olewać. W podstawówce chodziłem na kurs tańca organizowany w szkole. Z kilkoma kolegami przez większość czasu staliśmy pod ścianą i nie chcieliśmy tańczyć. Po kilku zajęciach powiedziałem, że nie będę chodził. Na balu gimnazjalnym nie tańczyłem. Specjalnie spóźniłem się na rozpoczęcie tak, aby ominął mnie przymusowy taniec. W liceum na kursie poloneza, czy mazurka, nawet nie pamiętam, tańczyłem na jednych zajęciach. Potem zostawiłem moją partnerkę i przestałem chodzić na wf. Na studniówce oczywiście stałem i patrzyłem jak moi koledzy i koleżanki tańczą. W okresie liceum i studiów próbowałem również tańczyć na imprezach klubowych i domówkach. Był czas kiedy po wypiciu sporej dawki alkoholu szedłem na parkiet i czułem się w miarę dobrze. Jednak kolejne porażki, szydzenie i śmiechy ze strony znajomych wyalienowały mnie do tego stopnia, że nawet alkohol przestał pomagać. Na studiach moja była zabrała mnie siłą na kurs salsy. Przetańczyłem I poziom. Byłem najgorszy w grupie. Poszedłem dopiero na drugie zajęcia, kiedy wszyscy mieli już przećwiczone jakieś kroki. Nic nie ogarniałem, tylko się denerwowałem. Na każdych kolejnych zajęciach odstawałem od grupy. Robili nowe kroki, ja się plątałem. Dziewczyna musiała mi wszystko powoli tłumaczyć. Ćwiczyliśmy w domu. Często razem. W sumie dawało to po 3 godziny ćwiczeń. I nic nie dawało, ponieważ na kolejnych zajęciach wszystko mi się pieprzyło. Myliłem kroki, plątałem się. Nie potrafiłem skontrolować jednocześnie nóg, bioder i rąk. Do tego poczucie rytmu, którego we mnie w ogóle nie ma. Zakończyliśmy zajęcia, a ja nadal nic nie umiałem. Poziomu II oczywiście nie zrobiłem. Teraz doszedłem do poziomu, na którym w ogóle nie ruszam się na parkiet. Wiem, że jestem w tym beznadziejny, nie mam żadnych predyspozycji do tańczenia i po prostu nigdy tego nie pojmę. Może gdybym zmienił postawę to byłoby inaczej. Jednak ja żyję w zgodzie z samym sobą i ten problem jakoś za bardzo mi nie dokucza. Oczywiście gdzieś w głębi chciałbym umieć tańczyć i czuć się na parkiecie świetnie. Jednak droga do tego celu jest dla mnie zbyt kręta.

Wyświetleń: 2226