Treść historii:
Witajcie,
w naszej kulturze istnieje powiedzenie: „Ma żydowską głowę”. Odsyła ono do stereotypu Żyda. Może ono oznaczać zarówno podziw dla mądrości i sprytu Żydów, jak i ironiczny przytyk dotyczący cwaniactwa i kombinatorstwa Żydów. Typowe stereotypowe opisy charakteru Żyda brzmią podobnie jak ten; Żydzi są: „spokojni, tchórzliwi, leniwi, czyści, ale i brudni, szczerzy, skryci- oj, sekretny naród!, sprytni, ładniejsi”
Powyższy cytat to wypowiedz mieszkańca wsi zanotowana podczas badań etnograficznych w 1984r. Można tu zauważyć dwojakość wymienianych cech i porównawcze odniesienie do własnej grupy. Ten sam cytowany powyżej rozmówca określił Polaków jako: „kłótliwych, pracowitych, odważnych, pijaków” Widzimy, że autostereotyp jest w porównaniu ze stereotypem grupy obcej ubogi i wcale nie taki pozytywny.
Skąd zatem biorą się te sprzeczności? Dopóki obie grupy narodowościowe żyły obok siebie musiały się kontaktować. Stereotyp ma regulować zachowania wobec grupy, a te z przyczyn praktycznych, nie mogą być ciągle wrogie. W zależności od tego, jakie zachowania narzucała konkretna sytuacja, można było „wybrać” pozytywne lub negatywne opinie o grupie, nie burząc całego stereotypu. Np. Podczas kłótni z Żydem karmiliśmy swój gniew negatywnymi cechami. Kupując w żydowskim sklepie kierowaliśmy się podejrzeniem, że Żyd „lubi oszukać”. Siedząc w jednej ławce z żydowskim kolegą pamiętaliśmy, że Żydzi są „spokojni, gościnni, nie kradną, nie wdają się w bójki” dzięki nasz współpraca układała się jak najlepiej. Gdy jednak dochodziło do konfliktu głęboko zakorzeniony w nas negatywny obraz Żyda brał górę na zdrowym rozsądkiem.
Często słyszymy opinie: „Dobry człowiek, chociaż Żyd”. Stereotyp ma nam powiedzieć, że wprawdzie nasze zwyczaje i sposób życie są słuszne, a wyznawany przez nas system wartości należy chronić to jednak inne grupy posiadają cechy, które powinne być dla nas wzorem. Żydzi są przywiązani do swojej tradycji i religii, a ich życie rodzinne jest stereotypowo idealizowane. Elementy zawierają wzywanie do wysiłku, aby dorównać zaletom innych lub je przewyższyć. Dotyczy to szczególnie sfer życia nie grożących unifikacją własnej kultury. Dlatego idealizacja np. religijności (ale już nie religii) i życia rodzinnego nie zagrażała grupowej zwartości a przynosiła korzyści natury egzystencjonalnej.
Stereotyp ma chronić członków własnej grupy przed chęcią poznania obcej kultury. Najbardziej chroniona była w ten sposób religia.

Chciałbym poznać wasze historie/doświadczenia/opinie/ na temat Żydów. Czy potwierdzają się one z tym co napisałem powyżej czy tez dzisiaj jest już zupełnie inaczej

Wyświetleń: 1351