Treść historii:
Zawsze myślałam i wręcz wmawiałam sobie, że rozwód moich rodziców nie wpłynie na moją psychikę w przyszłości.. Ale z biegiem czasu, jak robię się coraz starsza, coraz bardziej zaczynam odczuwać, że coś ze mną nie tak. Bardzo intensywnie przeżywam brak ojca, z którym widuję się mniej więcej raz na 2-3 miesiące, jeszcze niedawno mógłby dla mnie nie istnieć. Czasami myślę, że on mnie wcale nie kocha, to może dziecinnie brzmieć, ale tak jest. Nie wiem czemu on się mną w ogóle nie interesuje, nawet nie wie gdzie mieszkam, gdzie chodzę do szkoły, mimo że rozmawiamy, jak u niego jestem na weekendy. Nie mogę tego zrozumieć, dlaczego też jego nowa kobieta mnie tak nienawidzi, przecież zaakceptowałam ten związek bez żadnych problemów, a przecież mogłam się o to wypiąc na ojca, jak to czasem bywa w innych sytułacjach.. Co mi po tych pieprzonych alimentach, jak ja potrzebuje mieć tatę. Fascynuje mnie rola córeczki tatusia, nigdy tego nie doświadczyłam.. Myślałam, że może facet mojej mamy mnie polubi, ale z tym jest jeszcze gorzej. Ojczym mnie nienawidzi, robi wszystko, żebym miała jak najgorzej, nie raz mnie pobił i doprowadził do histerii swoimi gadkami, w sumie to nie ma dnia, żebym nie płakała. A najgorze jest to, że on chce zniszczyć moje relacje z bratem (syn jego i mojej matki) i z mamą. Kiedyś nawet mówił, że odda mnie do domu dziecka, wyzywał od najgorszych. Czuje się jakbym nie pasowała do nikogo z mojej 'najbliższej' rodziny. A teraz te wszystkie powikłania chyba źle oddziałują na moje kontakty z chłopakami, całe życie miałam zły wzorzec. Mam wrażenie, że jestem oziębła i mało czuła. Nie wiem jak sobie z tym poradzić.

Wyświetleń: 202