Treść historii:
Jestem dość młodą osobą i dużo mnie jeszcze czeka, ale już widzę że popełniłam wiele błędów.Wynik- zero przyjaciół.Jak każdy miałam w dzieciństwie przyjaciółkę od serca, była o rok starsza i miała na imię Patrycja.Przyjaźniłyśmy się tak, że przynajmniej ja,inne koleżanki,oprócz szkolnych, mogłam policzyć na palcach jednej ręki.Przyjaźń trwała ok.6-7 lat. Umarła z przyczyn naturalnych, poprostu coraz bardziej oddalałysmy się od siebie.Zbytnio mi to nie przeszkadzało,bo w szkole zawsze z kimś mogłam pogadac i odkryłam miejscową bibliotekę.Nigdy nie byłam jakos zabardzo towarzyską osobą,więc wypady na podwórko skończyły sie w 6 klasie podstawówki.Potem gimnazjum i wszyscy się porozjeżdżali.Na początku kontakt był,jak zawsze, ale potem ja wiedząc że nie mamy wspólnych tematów przestałam odnawiac kontakty.Z ludżmi z gimnazjum mogę pogadać,ale to nie to samo.Kontakt z dawnymi znajomymi się urwał,ci z podwórka to zupełnia inna bajka,której nie rozumiem, bo niechodze na przypały i domówki.Zainteresowań tez jakiś specjalnych nie mam, oprócz czytania ksiązke co moim rówieśnikom nie mieści się w głowie,więc ludzi nowych nie poznaje.Nie zauważałam tego i było mi z tym dobrze,dopóki nie chciałam gdzieś wyjść a okazało że nie mam z kim! Wyszło na to,że przez moje zaniedbanie całymi dniami siedze w domu i nigdzie nie wychodzę.Gdy to sobie uświadomiłam,wiedziałam ze juz jest za późno.Nie mogę szukać przyjaciół na siłę...!

Wyświetleń: 1377