Treść historii:
Od czasów gimnazjum, a więc od jakichś już 6-7 lat, słucham cięższych brzmień ( w szerokim rozumieniu :)). Zaczęło się od fascynacji Maiden'ami i Metallicą, poprzez Anathemę, skandynawski melodic death metal, amerykański metalcore, po indie, experimental, alternative rock. Wszystkie zespoły, które kiedyś były dla mnie bożyszczami muzyki, również dzisiaj mają dla mnie pierwotną wartość. Wprawdzie moje gusta oscylują, jak widać, wokół wykluczających się poniekąd gatunków, jednak wytłumaczyć można to w prosty sposób: każdy styl niesie ze sobą inne przesłanie, więc zależnie od nastroju co innego zapuszczam w swoim foobarze ;] Znam osoby, dla których przygoda z tego typu muzyką trwała góra 2 miesiące (nie biorę tu pod uwagę gimnazjalistów spod znaku emo, poddających się króktotrwałej modzie). Jeśli chodzi o mnie, to chyba od początku wiedziałam, że już się z tymi brzmieniami nie rozstanę. Mimo że moje upodobania w jakiś sposób ewoluują, to jednak zawsze w kierunku gitarowych melodii. Koncerty, czekanie z niecierpliwością na wydanie nowej płyty przez ukochaną kapelę (a gdy ta już się ukaże, to z drżeniem włączanie pierwszego kawałka)- nie wyobrażam sobie uszczuplenia mojego życia o te emocje. Każdy koncert to tak niesamowite wrażenia, mnóstwo wylanych łez radości/wzruszenia. Dla tych momentów naprawdę warto żyć. Pierwsze największe katharsis bez wątpienia przeżyłam na Anathemie. Coś niesamowitego. W kwietniu jadę na upragniony występ In Flames (gdy dowiedziałam się, że grają w Polsce, oczywiście poryczałam się ze szczęścia :P). Jeszcze tylko Toola zobaczyć, usłyszeć na żywo głos Keenana... i można umierać :D

Wyświetleń: 318