Treść historii:
Przez większość swojego życia miałam koty. Od dziecka bardzo kochałam te zwierzęta i tak przez lata byłam miłośniczką kotów. Moi rodzice nigdy nie chcieli mi kupić psa bo uważali że w bloku będzie się męczył, więc godzili się na kota bo taki wychowany od maleńkiego w domu nie potrzebuje wolności. Ważne by ktoś się nim opiekował i go głaskał gdy ten będzie miał na to ochotę.
Tak mijały lata, w końcu rodzice postanowili wybudować dom za miastem i wyprowadziliśmy się z Warszawy. Byłam nastolatką więc nie byłam zachwycona, ale mogłam wreszcie mieć koty i psa. Oczywiście dachowiec, który przez lata mieszkał w Warszawie w mieszkaniu i nie znał wolności, szybko zginął pod kołami samochodu. Potem miałam wiele kotów, ale nie były to już takie koty domowe, chodziły po ogrodzie własnymi ścieżkami i nie były już tak z nami związane. Potem gdy dorosłam i wyszłam za mąż i po dwóch latach zaszłam w ciąże moja historia z kotami skończyła się. Po pierwsze przez to, że wyprowadziłam się z rodzinnego domu, a po drugie podczas badań w kierunku toksoplazmozy okazało się że jestem nosicielką tej choroby. Kosztowało mnie to wiele nerwów bo wiadomo jaki wpływ na płód ma ta choroba. Na szczęście okazało się po wielu dodatkowych badaniach, że moje dzieciątko nie było zagrożone gdyż okazało się że chorowałam na toksoplazmozę dawno, a choroba ta jest grozna dla płodu gdy zachoruje się na nią będąc już w ciąży.
Wszystko zakończyło się dobrze urodziłam zdrową córeczkę, ale wtedy przysięgłam, że już nigdy nie będę miała kota, gdyż to właśnie koty uważane są za nosicieli toksoplazmozy.
Przysięgałam, ale cztery miesiące temu dostałam od znajomego półtorarocznego, krótkowłosego, błękitnego kota brytyjskiego. Moja dziś już ośmioletnia córka i ja zwariowałyśmy na jego punkcie. To wspaniała rasa, przyjacielski, czysty, mądry, grzeczny i do tego piękny o mięsistej sierści w kolorze szaro-błękitnym.
Miałam w swoim życiu tyle kotów,ale ten okazał się być wyjątkowy.
Niestety dokładnie miesiąc temu mój brat wypuścił go przypadkiem z domu i kot poszedł zafascynowany wolnością, której nigdy wcześniej nie zaznał. Do tego nie był wykastrowany więc to dodatkowo wpłynęło na jego decyzję żeby nas opuścić. Minęło już tyle czasu a on nie wrócił. Ktoś go złapał , albo jak mówi mój pewien znajomy coś go dzikiego pożarło. Jezdziłyśmy z córka po okolicy i szukałyśmy go, rozwieszałyśmy ogłoszenia i wrzucałyśmy ludziom do skrzynek pocztowych, jednak nikt się nie odezwał, że go widział.
Był u nas zaledwie trzy miesiące, ale nigdy nie pokochałam tak zwierzaka jak właśnie tego, i nie dlatego że był rasowy i piękny, ale dlatego ze żaden mój kot nie chodził za mną krok w krok jak ten i nie siedział na przeciwko mnie na stołku w kuchni opierając swój pyszczek o blat stołu tak jak on. Robił to zawsze gdy jadłam sama. Patrzył na mnie tymi wielkimi pomarańczowymi ślepiami tak jakby mnie rozumiał. Długo jeszcze nie pogodzę się z jego stratą i znowu przysięgam sobie że nigdy nie będę już miała kota.

Wyświetleń: 297