Treść historii:
Z Moim Kochanym byłam już ponad rok. Wszystko było cudowne. Co prawda zdarzały nam się jakieś tam małe sprzeczki i cichsze dni, ale myślę, że było to całkiem normalne. Pierwszy raz w życiu z czystym sumieniem przyznałam się przed sobą samą, i przed nim, że Kocham. Tak naprawdę, z całego serca. Cieszyliśmy się z każdej chwili spędzanej razem, ciągle mam przed oczami jego uśmiechniętą buźkę...

Skończył 18 lat, zrobił prawko. Cieszyłam się razem z nim z tego 'wkroczenia w dorosłość'. Nim emocje zdążyły opaść, dostał pracę w pizzerii, jako kurier. To dopiero była radość - marzenia o samochodzie, a w przyszłości wspólnym domku i przyszłości stały się jeszcze bardziej rzeczywiste. Towarzyszyłam mu w kilku pierwszych dniach pracy, to nas jeszcze bardziej zbliżyło do siebie. Byłam taka szczęśliwa...

Po trzech tygodniach miał wypadek. Jechał z kolegą, za duża prędkość, poślizg, dachowanie. Później tylko kilkanaście dni w śpiączce, kiedy to spędzałam przy jego łóżku każdą wolną chwilę, i ogromna nadzieja. Słowa lekarzy, że jego szanse na przeżycie są minimalne, w ogóle do mnie nie trafiały. To było niemożliwe, ciągle powtarzałam mu, że musi żyć, bo bez niego nie ma mnie...

Odszedł. Jedynym pocieszeniem dla mnie jest myśl, że dałam mu z siebie wszystko, co we mnie najlepsze. Czasem czuję jakby tęsknota do niego próbowała mnie zabić. Ale nie daję się. Teraz muszę żyć za nas oboje, żyć tak, jak on by chciał...

Wyświetleń: 1418