Treść historii:
Byłam chrześcijanką. Bywały momenty, gdy kościół był moim ,,drugim domem". Z czasem, gdy zaczęłam więcej rozumiec coraz częściej zastanawiałam się co takiego dobrego wprowadza w moje życie. Z wiekiem zaczęły się pierwsze poważne problemy. Modliłam się, ale to nie pomagało. Ludzie twierdzą, że na to potrzeba czasu. Ale ile? Tego nikt nie powiedział. Oddaliłam się od Boga. W końcu zadałam sobie pytanie, czy On naprawdę istnieje. Moje wątpliwości rozwiały się wraz z pójściem do nowej szkoły i pierwsza lekcja religi. Uczy mnie katechetka (niektórzy nazywają Ją Opętaną). Mimo tego, że głosiła Jego naukę przedstawiłą mi Go w najgorszej postaci. Po jakimś czasie przestałam się modlic, przyszło mi to z łatwością. Od znajomych słyszałam, że ateiści nie mają życia. Od 3 lat jestem jedną z nich i nie czuję różnicy z wyjątkiem tego, że mam poczucie, że nikt mnie nie ogranicza. Tylko ja w klasie nie wierzę. Niektórzy uważają, że to taki wiek. Zadają mi głupie pytania typu " A jak weźmiesz ślub, czy A co z ochrzczeniem dziecka". Nikt nie dał mi wyboru w przeszłości. Chcę, by moje dzieci same wybrały drogę... Niektórzy wierzą, niektórzy nie. Pozwólcie im wybrac co dla nich jest lepsze

Wyświetleń: 59