Treść historii:
Mam 18 lat. Nigdy z nikim nie rozmawiałam o swoich problemach, może dlatego, że się boję a może wiem, że mi nie pomogą. Moim prawdziwym przyjacielem są żyletki, potrafią słuchac i zawsze pomagają. Są ze mną od ponad 3 lat. Tata jest alkoholikiem, chyba od zawsze. Wszystko zaczęło się chrzanic w 3 klasie gimnazjum. Zaczęły się kłótnie rodziców. Zawsz po nich mi się obrywało: za nieodpowiednie oceny, bałagan w domu, dziwne spojrzenie. Od zawsze jestem samotnikem, nie lubię zbytnio przebywac wśród ludzi. To przyczyniło się do tego, że w domu uważają mnie za ,,dziwadło". Poszłam do technikum, 1 wywiadówka i awantura o moje oceny, nic nie pomogło tłumaczenie, że staram się jak mogę. Nie wytrzymałam i się pocięłam. Pamiętam to jakby zdarzyło się wczoraj. Dziwne mrowienie i lodowata ręka. lekkie pieczenie po czym przyszła wielka ulga. Patrzyłam na lejącą się krew i pomyślałam, że mogłabym skończyc ze sobą, ale coś mnie powstrzymało. Od tamtej pory tnę się regularnie.

Wyświetleń: 62