Treść historii:
Historia mojej samotności zaczeła się już w bardzo wczesnym dzieciństwie a mianowicie w zerówce miałam koleżankę z jednej wioski, kolegowałyśmy się ale ona była strasznie zazdrosna o to że się lepiej uczę i wymyślała niestworzone rzeczy na moój temat. Z uwagi iż wyrabiała mi strasznie złą opinię nikt w klasie nie chciał się ze mną kolegować. W tej klasie byłam przez 5 lat, potem naszą klasę rozdzielili ale do następnej przyszli ze mną niektórzy koledzy i koleżanki z poprzedniej klasy, którzy wyrobili mi opinię u reszty uczniów którzy mnie nawet nie znali i nie chcieli poznać. Za każdym razem jak zmieniałam klesę i szkołę ta sytuacja się powtarzała. W mojej rodzinnej wsi też rówieśnicy mnie nie lubili i robili mi straszne świństwa. Wyśmiewali się ze mnie bo u mnie w domu się nie przelewało z resztą jak do tej pory. Teraz jestem już w ostatniej klasie szkoly średniej i dalej jest ta sama sytuacja.Niby dziewczyny normalnie ze mną gadają i nawet mi się zwierzają ale jak tylko mnie nie ma to zaraz obrabiają mi tyłek za plecami. I tak jest od zawsze jak tylko z kimś się zakumpluję to ta osoba okazuje się fałszywą i wykorzystuje moją naiwność. Dwa dni temu miałam studniówkę na którą strasznie się cieszyłam bo nie było mnie stać na taki wydatek a moj chłoak wyłożył za mnie całą sumę. Bardzo długo się do tej imprezy przygotowywałam. Niestety studniówka okazała się kompletnym niewypałem bo oprócz mojego chłopaka nie było osoby z którą mogłabym porozmawiac doszło jeszcze do tego, to że mój chłopak ma zwichnięty mięsień i nie mogł zbytnio tańczyć. Bardzo mi było przykro bo dziewczyny tak mnie namawiały zebym poszła na studniowke a imprezie kompletnie mnie olały. Moj chłopak jest jedyną osobą której na mnie zależy ale niestety nie mogę mu się zwierzac ze wszystkiego. Moim zdaniem to ze mną jest coś nie tak skoro tak się dzieje, bo mam inne poglądy niż moi rówieśniecy.

Wyświetleń: 220