Treść historii:
Dzisiaj miałam, może nie to, że ciężki dzień, ale to spowodowało nagły zwrot. Poprostu już nie wytrzymałam, miałam tego wszystkiego serdecznie dosyć! Tak. Okaleczyłam się, zrobiłam to na przerwie, bo juz nie miałam siły. Nie żałuję tego. Wcale, no może poza tym, że byłam u pani pedagog i przyszła dyrekcja, zadzwonili po mamę... Pff! Narobili szumu i zamieszania i kazali iść do psychiatry. Już tam byłam, trzy razy, ale żaden nic nie zrobił, to byli sami tępi bałwani.>.<'
Teraz mam nadgarstek w bandażu. Ręka bardzo ładnie się prezentuje.
Przynajmniej przez chwilę mogłam odciąć się od całego otoczenia, zapomnieć o bólu istnienia, a poczuć fizyczny i to, jak uchodzi ta wspaniała krew.
To przyniosło tylko chwilowe ukojenie, będę chciała więcej. Tak już jest. Tak jest ze mną. Ja chcę jednego - śmierci.

Tylko, proszę was.. nie piszcie mi, że to co piszę nie ma sensu, że nie warto umierać. Ja to wiem, chodzi o to, że nie potrafię inaczej myśleć, a próbowałam. To bardzo męczące, kochani.
Nienawidzę, kiedy mówi się 'będzie dobrze'. Nie wierze w to. Spotkało mnie w życiu tyle przykrości, że nie wierzę.

A najbardziej boje się, że kiedy mnie z tej choroby wyleczą i będę miała normalna ilość hormonów, czy o co tam chodzi, to się zmienię. Boje się, że ta depresja na prawdę może byc tylko objawami mojej choroby. W takim stanie czuje się sobą, choć z drugiej strony jest mi źle.
Koło macieja.. jak to czytam to wydaje mi się to niezrozumiałe. Niestety nie potrafie tego lepiej wyjaśnić.


Wyświetleń: 147