Treść historii:
W 3 klasie Gimnazjum poznałam taką Magdę, na początku byłyśmy tylko koleżankami lecz z czasem między nami powstała więź- zaprzyjaźniłyśmy się... Stałyśmy się dla siebie jak siostry, codziennie się widywałyśmy, mówiłyśmy sobie o wszystkim... W nocy o północy gdy M zadzwoniła potrafiłam do niej iść gdy była potrzeba... Niestety z czasem zaczęłyśmy się kłócić, obie w tym samym czasie poznałyśmy swoich chłopaków (zawsze sobie mówiłam że przyjaciele są najważniejsi, że żaden facet nie stanie między mną a przyjaciółmi) Pewnego razu gdy chłopak M był w wojsku pokłóciłyśmy się, nawyzywałyśmy i kontakt się urwał... Bardzo cierpiałam po stracie osoby która zajmowała bardzo ważne miejsce w moim życiu. Z czasem odnowiłyśmy kontakty, zaczęłyśmy ze sobą rozmawiać ale już się nie przyjaźnimy :( Często wspominam sobie tamte czasy, często brakuje mi przyjaciółki która mnie zrozumie, pocieszy w trudnych chwilach... Na którą zawsze będę mogła liczyć. Mam jeszcze 3 przyjaciół ale jak to faceci mają swoje towarzystwo, wspólne zainteresowania a ja wyróżniam się w ich towarzystwie... Kocham moich przyjaciół jak braci ale to jednak nie to samo, oni nie przyjdą do mnie w środku nocy jak będę miała doła. Może to nie przyjaciele tylko dobrzy znajomi, bo jak to się mówi "prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie" a z 3 przyjaciół tak naprawdę mogę liczyć na jednego...

Wyświetleń: 2819