Treść historii:
Jestem uzależniona od acodinu. Zaczęło się ponad rok temu, wzięłam 10 tabletek, nie chciałam myśleć, ani już dłużej się obwiniać o przeszłość... Nie chciałam myśleć jaka jestem beznadziejna i głupia. Chciałam po prostu uwolnić się od nocnych koszmarów i od ciągłego myślenia. Za mocno boli mnie życie. Wtedy wystarczało mi pół godziny i czułam się tak bardzo fajnie, nie musiałam udawać uśmiechu, nie myślałam, że czuję się dziwką... Nie bolało mnie wtedy życie. I raz na czas brałam te 10 tabletek, ale po pewnym czasie zaczęło mi to nie wystarczać. Nie czułam już się tak dobrze, nie działało już to tak szybko jak wtedy. Raz wziełam 15, potem już jechałam na 20. Musiałam czekać kilka godzin, żeby poczuć w sobie to co czułam na początku. Potem chciałam z tym skończyć. Od lipca do września nie brałam. Ale potem znowu szkoła, udawany uśmiech... znó czułam, że zawadzam, że jestem nikim. To o czym chciałam zapomnieć, co tydzień przypominało mi się, nie mogłam tego znieść. Znów wziełam, choć obiecałam im, że przestanę. Nie potrafię bez tego żyć, nie znoszę trzeźwości. Nie wytrzymuję życia. Za bardzo boli. Myślę o samobójstwie... o tym, że jestem tylko ciężarem dla bliskich. Czuję się szmaą i dziwką. nie umiem z tym skończyć..

Wyświetleń: 1062