Treść historii:
Chciałbym opowiedzieć o mojej historii, która jest z początku fajna ale wiadomo jak to jest w życiu...
Widziałem tu wiele wpisów osób które chyba straciły wiare w to, że może być dobrze wiec mam nadzieje, że przeczytacie to dokładnie do końca...
Jestem młodym chłopakiem, który ma rozszczep wargi i podniebienia, miałem już 13 operacji i przez to nie jestem zbyt przystojny, a powiedziałbym nawet że jestem brzydki (aczkolwiek zdaje sobie sprawe z tego, że wyglądam o wiele lepiej od większości osób z tym samym problemem). Mam charakter kogoś kto nie daje soba pomiatać dlatego w przedszkolu i podstawówce byłem zawsze uważany za fajna osobe. Pod koniec podstawówki przeprowadziłem sie i musiałem wszystko zaczynać od nowa. Na poczatku było różnie ale kiedy poszedłem bo gimnazjum wszystko nabrało tępa. Byłem lubiany i zaliczałem sie do ''elity'' klasowej tak zwanej ''grupy trzymającej władze'' co nie jest łatwe w klasie składającej sie głównie z chłopaków. Byłem jedna z najlepszych osób w klasie z wf-u (najszybszy, najwyżej skaczacy, dobry w różnych dyscyplinach a szczególnie w piłce nożej). Zakochałem sie w pewnej dziewczynie (jest to jedyna warta wspomnienia w tej układance zwanej moim życiem), byłem onieśmielony ale nagle ona wykonała pierwszy krok i powiedziała, że mnie kocha. Przeżyłem z nią wspaniałe chwile i robiliśmy rzeczy o których nie jeden chłopak może pomarzyć i tak przez kilka lat to trwało (chociaż mieliśmy pewne przerwy z powodu kłótni). Kiedy poszedłem do liceum czekałem na ważna operacje... i kiedy w końcu ją miałem coś we mnie zgasło bo nie przyniosła ona takich efektów jak oczekiwałem. Zacząłem chodzić własnymi drogami i odsuwać sie od znajomych. Wszystko zaczęło sie psuć. Od nie dawna nie jestem z tą dziewczyna bo czasem sie poważnie kłóciliśmy ale nagle okazało sie, że ona zaczęła sie zmieniać czego ja nie mogłem znieść. Wszystko sie potoczyło tak, że co prawda czasem chodze na miasto, baru, na boisko lub gdzieś ale zostało mi dwóch prawdziwych przyjaciół a reszta niby nie ma mi nic przeciwko ale nawet nie zadzwonią ani nic... Można powiedzieć, że ze szczytu spadłem na dno i to boli... ale też mam nadzieje, że pokazałem niektórym osoba, że nie ważne jakim sie jest i jak sie wygląda ale można pomimo tego być kimś... Co prawda teraz mi jest ciężko ale mam nadzieje, że mi sie uda bo nie powiedziałem jeszcze ostatniego słowa...


Wyświetleń: 697