Treść historii:
Myslę, że wierzę w Boga,ale mimo to mam masę wątpliwości. Sądzę jednak, że każdy jakieś wątpliwości wobec wiary ma, bo ktoś kto nie ma to się chyba nad tym nie zastanawiał i przyjmuje wszystko bezrefleksyjnie.
Ja natomiast jestem rozdarta , tak jakby na dwie zupełnie inne osoby o różnych poglądach.
Pierwsze ja nakazuje mi wierzyć Boga,chodzić do kościoła. modlić się. Niewątpliwie mam też taką potrzebę. Gdy zrobię coś złego(a było trochę takich sytuacji)czuję się z tym źle , niekomfortowo. Przez wiarę życie ma dla mnie jakiś sens. Żyjemy po to, aby osiągnąć życie wieczne, tak jakby było pielgrzymką do wieczności. chyba właśnie dlatego wierzę, inaczej życie byłoby zupełnie bez sensu.
Drugie ja myśli logicznie, są dowody na to, że była ewolucja, że pochodzimy od małpy i że jesteśmy podobni do zwierząt.
Patrząc jednak na to z innej perspektywy, nie mielibysmy uczuć gdybyśmy byli zwierzętami i po prostu najzwyczajniej się wyewoluowali. A uczucia istnieją. kiedyś zastanawiałam się czy istnieje miłość, kiedyś myślałam,że nie ma, że miłość to tylko złudzenie, pociąg fizyczny do osób przeciwnej płci a miłość do rodziny to kwestia przywiązania, przyzwyczajenia do tych ludzi. Ale istnieje miłość i ja o tym wiem.
Mimo to chciałabym tak bezgranicznie zaufać Bogu , bo do końca nie mam pewności. wiem że nad nami czuwa bo to czuje ale jakoś nie mogę rozwiać tych wątpliwości i myśleć tylko o nim w każdej sytuacji.

Wyświetleń: 1470