Treść historii:
Może to i nie depresja, ale wiele mi nie brakuje... Może ja po prostu jestem malkontentką... Nie wiem.
Zazwyczaj jestem roześmianą osobą. Podobno nawet duszą towarzystwa, zawsze jakiś żarcik padnie, coś zrobię głupiego... Ludzie lubią ze mną przebywać i ja lubię z nimi. Lubię się śmiać...

W zasadzie nie mam większych powodów do zmartwień. Zaczęłam zakładać rodzinę, mam dach nad głową, pełną lodówkę, spokój i miłość. Wszystko czego mi brakowało w domu rodzinnym. Nie muszę się o nic martwić...

Jednak łapię się na tym, że gdy zostaję sama płacze. Boję się samotności. Być może "boję" jest za mocnym słowem... Uciążliwe jest dla mnie siedzenie cały czas w domu. Moja córcia jest jeszcze za mała na spacery, no i pogoda nie taka. Gości nie mogę przyjmować. Moja teściowa sobie tego nie życzy a ja nie mogę mieć żadnych roszczeń, przecież nie jestem "u siebie". To już drugi miesiąc jak siedzę tak bezczynnie w domu. W kółko sprzątam, piorę by czas rano szybciej zleciał, gdy ktoś przyjdzie i gdy po prostu będę mogła z nim porozmawiać... Chociażby o pogodzie.

Wiem, że mój facet mnie kocha. Każdego dnia czekam aż wróci z pracy, bym mogła mu podać obiad. Jednak potem on idzie spać... Jest zbyt zmęczony na rozmowy. I ja znów zostaję sama w tych 4 ścianach.

"Czego wciąż mi brak? Przecież wszystko mam..."

Wyświetleń: 404