Treść historii:
Chciałbym podzielić się z Wami cyklem moich regresji hipnotycznych, z których każda objawiła się dość ciekawą reinkarnacją. Polemikę o samej idei reinkarnacji i jej słuszności, jak i potrzebie i prawdziwości tego, co robię możemy podejmować na forum.

Zatem przejdźmy do pierwszej z nich.

1492 rok, kobieta, Francja.

1. Stałem na skrzyżowaniu dróg w jakimś średniowiecznym mieście. Nosiłem brązowe buciki, brązową suknie i jakieś dziwne, białe nakrycie głowy. Byłem kobietą - miałem 15 lat.
2. Znalazłem się w dużej komnacie. Po lewej stronie stał regał z książkami. Przede mną palił się ogień w kominku. Był dzień. Przez drzwi wszedł jakiś mężczyzna. Powiedział coś do mnie po czym uderzył mnie w twarz...
3. Noc. Cmentarz. Noszę na sobie bordową suknie ozdabianą aksamitnymi pasami. Na głowie mam jakieś nakrycie. Za mną stoi grupka posłusznych mi ludzi. Są uzbrojeni. Niektórzy mają pochodnie. Trzymają mężczyznę. Zaciągamy go w głąb cmentarza. Dochodzimy do grobowca. Mężczyźni otwierają go i wyciągają trumnie. Zabijają jeńca? i zagrzebują w trumnie w grobowcu. Uciekamy w popłochu z cmentarza.
4. Leżę w wielkim łóżu z baldachimem. Dookoła mnie są jakieś kobiety i mężczyźni. Rodzę dziecko. Trwa to dość długo. Ktoś odbiera mi dziecko. Po chwili przed drzwi do pomieszczenia wchodzi jakaś kobieta. Mówi coś o dziecku. Dostaję je. Trzymam moje dziecko. Przychodzi ksiądz - chrzci je.
5. Jestem w dużej sali. Rozmawiam i przytulam mojego syna. Jest już prawie dorosły. Pocieszam go. Po chwili siadam przy biurku i sporządzam jakiś list. Wręczam go synowi. Przytulam. On całuje mnie w rękę. Wychodzi.
6. Jestem w jakimś pomieszczeniu zastawionym regałami z księgami. Po mojej prawej jest okno (dzień). Za plecami mam drzwi i dwóch mężczyzn. Przede mną stoi klasztornik albo mnich w ciemnobrązowym habicie. Kłócę się z nim. Nie chce spełnić mojej prośby. Nie wiem dokładnie, o co chodzi. Kim on jest, ani czego od niego chcę. Mężczyźni na moje skinienie przytrzymują go, a ja podcinam mu gardło i grożę palcem.
7. Była jakaś koronacja, nie wiem do końca kogo (nie mam pojęcia na kogo). Jesteśmy na wielkim placu przed pałacem. Przed nami wielka piaskowa alejka wiedzie wprost do fontanny. Dookoła ogród. Pełno ludzi - wiwatują. Gratuluję mojemu synowi. Ściskam go. Jestem z siebie i z niego bardzo dumny.

Karma: najwyraźniej miałem szlacheckie pochodzenie (lub w jakiś sposób je nabyłem). Traktowałem ludzi jak ścierwo. Poza moim synem nikt nie miał dla mnie większego znaczenia (pewnie dlatego i dziś w pewnych chwilach nie mogę się odgodnić od myśli, że ludzie to bydło). Wydaje mi się, że zabiłem kilkoro ludzi.

Wyświetleń: 854