Treść historii:
Wiele razy pisałam na tym portalu o moich problemach z ojcem, ale ostatnio sytuacja się znacząco zmieniła.

Nie raz tu pisałam że mój ojciec bywa złośliwy, prawie codziennie robi awantury, klnie jak szewc i narzeka na wszystko i wszystkich dookoła a czasem wręcz potrafi uderzyć w twarz. Bywały momenty że miałam go serdecznie dosyć, nie mogłam po prostu już na niego patrzeć, słuchać go i myśleć o nim.

Najgorzej było przed Bożym Narodzeniem. Znowu zrobił jakąś awanturę o nic, rzucał rzeczami po pokoju, wrzeszczał i klął. Wtedy stwierdziłam że mam go już na prawdę po dziurki w nosie, nie mam zamiaru mu po chrześcijańsku wybaczać bo to się mija z celem, on ma głęboko gdzieś moje przebaczenie i cały czas myśli tylko o sobie.

Jednak męczyła mnie ta sytuacja i poszłam porozmawiać o niej z moim kierownikiem duchowym a on mi poradził żebym zaczęła się za ojca modlić. Równie dobrze mógłby mi radzić żebym wyszła z siebie i stanęła obok - i jedno i drugie było tak samo trudne do wykonania. Ale jednak mimo wielkich oporów i wciąż ze złością zaczęłam się modlić. Było to dzień przed wigilią.

Święta minęły w niespodziewanie spokojnym nastroju. Obyło się bez awantur i szczególnych złośliwości, jakie w wykonaniu ojca były normą szczególnie w czasie świąt i u rodziny, dlatego nie cierpiałam wszelkich rodzinnych świąt.

Potem czas mijał też w miarę spokojnie... I po kilku tygodniach zorientowałam się, że już w ogóle nie ma awantur a ojciec stał się bardziej "ludzki". Co prawda do stanu uznawanego powszechnie za normalność (w relacjach z innymi) jeszcze mu daleko, ale zmiana i tak jest niesamowita.

Coś takiego nie zdarzyło się jeszcze od 20 od kiedy jestem na świecie. Próby rozmowy nie skutkowały, tak samo jak prośby, groźby i wszelkie możliwe sposoby. Poskutkowała modlitwa.

I jestem pewna, że to kwestia modlitwy, bo zauważyłam, że gdy zaniedbuję codziennej modlitwy za niego atmosfera w domu znowu się psuje.

Oczywiście mój ojciec (ani nikt inny z rodziny) o tym nie wie, że się modlę i ogólnie do mojej wiary ma bardzo niechętne podejście.

Krótko mówiąc jestem pewna że to cud. I wszystko mi jedno, co w tej chwili o mnie pomyślicie, ale nie mogę tego nie powiedzieć w podziękowaniu za uwolnienie mnie od tych trudności:

CHWAŁA BOGU!

Wyświetleń: 207