Treść historii:
Prawie rok minął od momentu, kiedy rzuciłam fajki. Paliłam 5 lat i było mi z tym dobrze. Przynajmniej tak sobie mówiłam. Aż w końcu poranne bóle głowy, przesiąknięte dymem ubrania (i marudzenie mojej mamy :P) przeważyły o chęci rzucenia. Nie planowałam tego, było to moje pierwsze podejście. Swojego ostatniego (wtedy jeszcze nie myślałam, że będzie to ostatni) papierosa nawet do końca nie wypaliłam :P Wyznaczyłam sobie zadanie: wytrzymać do końca dnia. Jeśli wytrzymam, postaram się wytrwać kolejny dzień i tak w kółko. Traktowałam każdy dzień jak dzień "zerowy". Aż w końcu przestałam budzić się rano z natrętną myślą o chęci zapalenia. Jeśli ja rzuciłam, każdy może rzucić, uwierzcie :P Dotychczas nie miałam zupełnie wiary w siebie, ale to dokonanie pokazało mi, jak zaniżałam dotychczas swą samoocenę. Wszystko leży w naszej psychice (oj, nawalczyłam się sama ze sobą ;]). Ciężko było, nie powiem. Najgorzej chyba na uczelni, w przerwach między zajęciami. I w towarzystwie osób palących. Ale kiedy przetrwałam cały wieczór w pubie po wypiciu 7 piw i nawet nie błagając nikogo o fajki, stwierdziłam, że jestem nie do pokonania :D Czasami jeszcze po nocach śni mi się, że jaram papierosa za papierosem, i zrywam się cała spocona i z wyrzutami sumienia :P Jeśli ktoś mimo wszystko nie wierzy w siłe swej woli, to można spróbować jakichś metod alternatywnych. Słyszałam, że hipnoza jest skuteczna. Pod warunkiem, że naprawdę chce się rzucić.

Wyświetleń: 296