Treść historii:
Ja nie mam przyjaciół. Kiedyś miałam, znaczy sądziłam, że mam... Dopóki nie poznałam mojego obecnego partnera z którym jestem już blisko 2 lata. Niestety moi "przyjaciele" go nie zaakceptowali. Twierdzili, że jest nie dla mnie. Ja od zawsze lubiłam facetów, którzy groźnie wyglądają... Wielkich, dobrze zbudowanych, z jakimiś bliznami itd. Wiem, że nie należy oceniać człowieka po wyglądzie. Nigdy nie oceniałam. Mój narzeczony jest dla mnie bardzo dobry: dba o mnie, potrafi być na każde zawołanie (z różnych powodów) to on przychodzi gdy wszyscy inni wychodzą, nie da nikomu zrobić mi krzywdy o czym już miałam okazję się przekonać. Kocha. "Przyjaciele" mówili zawsze coś przeciwnego, nie chcieli go poznać. Wybór miałam taki: albo oni albo on. Wybrałam jego, wiem że prawdziwy przyjaciel nigdy nie każe dokonywać wyborów. Może mieć zastrzeżenia, ale nigdy nie stawia cię w takiej sytuacji. Czasem za nimi tęsknię, ale nie wiem czy to nie była tylko strata mojego czasu... Znajomość z tymi ludźmi. Dziś, nawet ich nie widuje. Kontakt wygląda tak, że tylko wysyłamy sobie życzenia z różnych okazji. Chyba dzięki temu mam prawdziwego przyjaciela w moim partnerze. On wie jak wyglądała sytuacja, nigdy niczego nie ukrywałam przed nim. Jest mi wdzięczny, a ja po mału zaczynam przyzwyczajać się do jego przyjaciół...

Wyświetleń: 240