Treść historii:
Przyjaźniłam się z nią od początku- od zerówki aż po podstawówkę. W gimnazjum wiele się zmieniło... Poznała bliżej Klaudię i Martę, które chodziły z nami do podstawówki. Czułam, że ONA się ode mnie oddala i zaczyna więcej czasu spędzać z nimi. Owszem, tak było. Owego dnia na przerwie, na boisku zostałam sama. Nie wiedziałam, co ze sobą zrobić... Pomyślałam sobie, że nie jestem im wcale potrzebna... Czułam się wykorzystywana, ponieważ dawałam im odpisywać zadania domowe, pomagałam im w zadaniach... Jedyne, co mnie dziwiło to to, że gdy byłam chora i prosiłam o to, aby przyszły do mnie z lekcjami to powiedziały mi: jest za późna godzina lub jednym słowem wypchaj się sianem. Ja zawsze dążyłam do nich z pomocą koleżeńską, bo wiedziałam, że i ja mogę się rozchorować...Gdy usłyszały, że jako jedyna z klasy będę w unihokeju dziewcząt i w drużynie LA, rozgadały wszystkie moje sekrety... Mimo to, wybaczyłam im. Ale one i tak po dwóch tygodniach mnie olewały... :( Teraz jesteśmy koleżankami. Nie mamy stałych więzi. Często czuję się samotna... Lepiej dogaduję się z chłopakami niż z dziewczynami. Chłopacy nie są takie wredne jak one... To od kolegów biorę lekcje, z nimi gram w siatkówkę... Myślę, że koleżanki odsunęły się ode mnie, ponieważ bd się uczę... Bardzo mnie to boli... Co mam im powiedzieć? często, gdy mówię IM co czuję dowalą mi jakimś textem... CO MAM ROBIĆ ?! HELP!!!
:**

Wyświetleń: 779