Treść historii:
...tak wlasnie... do tej pory dzielilem sie z wami swoimi doswiadczeniami w sprawach damsko meskich, wielokrotnie dostajac podziekowania w wiadomosci. to bylo mile ze moglem jakos pomoc, ale nigdy sam niczego tu nie napisalem.

nie oczekuje pomocy, po prostu nie jestem gotow zeby wygadac sie przyjaciolom a czuje ze musze to wyrzucic z siebie... robie to tu.

jestem mezczyzna ktory uwielbia kobiety, ich towarzystwo, zabawe z nimi, emocje, energie dzielenie sie z nimi tym co mam i co one mi moga dac. nie wazne czy relacja konczy sie na dobrej zabawie czy na wymianie tej pozytywnej energii ktora jest seks. choc zwykle wlasnie tak sie konczyly moje spotkania z plcia piekna. mialem wiele kobiet, pieknych, bo nie podejde do tej co mi sie nie podoba, nie mam hamulcow, czy to klub park czy moze toaleta w kawiarni. bylo fajnie ale... wlasnie ale, chyba dojrzalem do wniosku ze mimo iz to ze moge miec wiele kobiet danej chwili, to braknie mi tej jednej. w czasie poszukiwan oczywiscie nie przestalem korzystac z zycia :)

do czasu az pewnego dnai siedzac nad projektem zagadalem z nudow na "gronie" do kolezanki mojego kolegi, spodobaly mi sie jej policzki, heh... odezwala sie do mnie na gg i zaczelo sie, rozmowy o wszystkim i o niczym, zaczelismy wypowiadac sie na pewne sprawy na wiele nawet trudnych tematow i o cholera, ona mysli niemal jak ja, dojrzala Kobieta majaca swoje zdanie na wiele tematow. i niemal wszystko zgadzalo sie ze mna. z moim sposobem postrzegania tych spraw. chcialem sie z nia spotkac, czulem ze sie bala, jak mielismy juz sie spotkac nagle cos bardzo waznego wyskoczylo (nie wiem czy sciema, czy nie, nie mnie oceniac). w Jej pracy zaczely sie ciezkie chwile ktore zapowiadaly jej dluuuuuuugie dni co rowniez nie wrozylo rychlego spotkania jako ze mieszka pod warszawa, w ktorej ja mieszkam. ale jak to zwykle bywa, jak chciec to potrafic, dlatego mysle ze nadal sie bala spotkania. zaczelismy coraz bardziej zuchwale rozmawiac ze soba. co przez to rozumiem? jak para osob majacych ku sobie. tak tak wiem, majaki... do czasu az zaczela mowic ze cos do mnie czuje, ze jestem dla niej bardzo wazna osoba.
ze mysli o mnie bardzo czesto i snie jej sie. Ona stala sie taka i dla mnie.
no coz jakis czas temu dowiedzialem sie nagle ze sie z kims spotyka, facet z jej miejscowosci, zna go juz troche ale dopiero teraz zaczeli sie spotykac.
heh,
wyglada to jak lament malolata jak na to teraz patrze ;] chlopak zreszta jest na lepszej pozycji. moze sie z nia bez problemu spotkac, ja nie mam najmniejszej mozliwosci bez udzialu jej inicjatywy w tym przedsiewzieciu. najgorsze jest to, ze poraz pierwszy poczulem tak wielka chec poznac osobiscie osobe znajac jej tylko charakter, jej punkt widzenia, poznajac jej wnetrze, choc na odleglosc... platoniczna milosc powiecie. i macie racje. chyba wiem jak to sie skonczy. teraz mysli nad tym wszystkim, o tym co czuje do mnie, o tym co sie dzieje, chce czasu aby to przemyslec. tak powiedziala, a poszla na spotkanie z nim.
wiem ze skoro chce cos takiego to za pare dni o ile w ogole sie odezwie do mnie z informacja, ze milo sie rozmawialo...
zycie to pierdolony chuj ktory mnie kocha a ja kocham jego. daje nam wszystko to czego nie potrzebujemy, ludzie nam zazdroszcza, jestesmy szczesliwi, jestem to fakt, ale kiedy los nam daje cos wyjatkowego cos co moglo by dopelnic wszystkeigo... okazuje sie ze w jakis sposob z nas zakpil...

przychodzi mi tylko jedna mysl na chwile obecna. ze nie zaluje tego czasu ani wspolnych rozmow, ale to nie film z happy endem i trzeba wrocic do rzeczywistosci.
znow bede zadowolonym z zycia mezczyzna, wiem ze znow wiele kobiet sie pojawi przelotnie... wroce do "normy" z ta swiadomoscia, ze kobieta ktorej zawsze szukalem wsrod wielu tych ktore poznalem, i dla ktorej chcialbym skonczyc z wiecznymi uciechami, ma status... "niedostepny"

Wyświetleń: 404