Opis grupy:
Od dziecka, nawet nie mając jeszcze nadwagi byłam nazywana pączuszkiem. Potem doszła lekka nadwaga(7kg, która spowodowała,że mama i tata przestali dostrzegać dziecko, a zaczeli dostrzegać górę tłuszczu. Wpadłam w ogromne kompleksy i juz jako jedenastoletnia dziewczynka sięgałam najróżniejszych diet, na których faktycznie traciłam na wadze, lecz nadchodził okres "po diecie", a że wtedy nie wiedziałam o efekcie jojo, szybko przybierałam na wadze,nawiasem mówiąc z nawiązką. Ciągła krytyka rodziców i poczucie tego, że mój wygląd omija szerokim łukiem ich oczekiwania szybko przestały mnie mobilizować, a sprawiły, że się poddałam i zaczęłam buszować w lodówce. Okresy łasuchowania, przerywałam okresami ścisłej diety. Dopadł mnie tak zwany syndrom "ostatniej wieczerzy" dzień lub kilka dni przed rozpoczęciem odchudzania żarłam bez opamiętania. Tak czy siak w wieku 20 lat, przy wzroście 168 ważę 94 kilogramy, czyli mam ok 36 kilogramów nadwagi. Mam dwa podbródki, trzy fałdy na brzuchu i nogi jak słupy telegraficzne, do tego dwie fałdy na plecach bardziej przypominają cycki niż te dwie piersi, które mam z przodu. Jestem odrażająca. Ostatnio napisał do mnie na naszej klasie mój chrzestny, który nie widział mnie od 15 lat, prosząc o moje aktualne zdjęcie. Zdjęcia rzecz jasna nie wysłałam. Nie chciałam, żeby zobaczył jakiego gwałtu dokonałam na własnym ciele. Wszyscy, dosłownie wszyscy, rodzina, koleżanki, sąsiadka z góry, mówią: Masz łądną buzię, ale koniecznie musisz schudnąć Dwa miesiące temu mama powiedziała mi, że jestem zdeformowana, i że kiedyś byłam taką ładną dziewczynką, jeszcze niedawno kiedy miałam 11 lat. Wtedy chciałam jej przypomnieć co wówczas mówiła. Może to zwalanie winy na innych i uchylanie się od odpowiedzialności ale myślę, że gdyby nie ona to nie wyglądałabym tak jak wyglądam.